Restoring a Libéria radonneur

After about 60 years of service in the Alps, it 's time for this Libéria to be totally renewed. I have made up my mind about how to restore my newly bought randonneur. I plan to rebuilt it almost completely, yet respecting the original setup.

There is no hurry for this project, for I already have a great randonneur satisfying almost all my needs. Although I hope to do even a little better on this one than I did on the previous one. 

Time to start on the front wheel.

As you can see, the chrome on the rim has vanished completely. Although the rim is still true, I want to replace it by an aluminum one. It saves weight, and the brakes will perform better on alloy.

Let 's just cut the crap. The spokes wil be replaced by stainless ones.

Here 's a hub with 60 years of dirt on it. I 'm sure it has never been cleaned in its whole life.

Metal polish can work miracles!

After above before.

Half of the work done. It 's a high flange Normandy hub. I think it 's a really nice one.

The bearings have had their best time. Actually they are that much worn, that I will not be able to reuse the hubs. Pity...

Destination: dustbin!

A bit of cleaning reveals the true beauty of these brakes. I thought they were made of iron, but it seems they 're aluminum. My luck!

Okay, it looks like a mess, but it 's all there,  mostly in reusable condition!

The naked frame. It will soon make its way to the sander, and after that to the painters.

Happy couple.

At the time I bought the bike, I didn 't know the mudguards were Lefol La Martelé. I do now, and I 'm very pleased with these.

The original colour revealed from underneath the fork crown.

Original colour fork bone.

I sprayed a little piece with a can containing Raleigh green paint. Do you like it??

You just wait until it 's cleaned...

The two colours next to each other.

This is the color I have in mind for the Libéria. It 's somewhere between green and greyish. What do you think about that?? Feel free to give remarks at the bottom of the page!

Head badge before cleanup.

Rear derailer to be installed: it 's Sachs Huret Classic 2000. I 've never seen a derailer as tough as this. 

Long cage, big enough to cut a tree, or to outlive a world war.

I 've got only one word for this one: Waaw!

I know what you 're thinking now: hmm, it 's not the lightest derailer ever built... Fortunately I 'm no weight weenie.

Brandnew high flange Normandy hubs. A little polish and a bit of new grease on the bearings, and it 's go!

Eventually, I 'm going for down tube shifters. It 's easier than mounting bar end shifters, and it has a more classic look to it.

Shimano 600 front derailer. A beautiful match with the rear derailer. No plastic. God no, I don 't want any plastic on this one!

The frame after it has been sandblasted.

Don 't know what the number means, but it doesn 't matter much to me.

Frame sandblasted and fork sanded by hand. In the end they should look the same.

One hour 's work. Many hours to come.

Radios rear light. The one rear light I always wanted on my randonneur! It reminds me of a TV-series in the 80 's Battlestar Galactica. On top of that, it was a gift from my mate Philippe! Thanks pal!

See the resemblance?

Brrr, how cold, a naked frame. I spent more than 10 hours sanding by hand. My fingers still hurt! But I quite like the result. 

Nice lugwork.

Exces brass removed. This sort of cleanup is never done on a mass-produced frame.  

Meanwhile, the first shipment of VO parts came in:

Grand Cru Rando handlebars

Front Rack Campeur. Heavy duty.

And matching rear Campeur rack. Bomb proof.

Today the next batch of stuff arrived: it was only a small box, but it contained some fine (the finest?) tires. The Grand Bois Hêtre in cream!
If God would ride a bike, he would come down to Japan, and buy (get?) himself a pair of these!!

They don 't look as white as on some of the pictures I 've seen on the net, but I prefer these more, as they look even more vintage.

Slowlybut surely the new stuff is coming in. Here are the newly built wheels with  650B VO Diagonale rims.

A few small things: cotton rim tape (not easy to find in regular stores) and chromed cable covers.

Now it 's time to finally reveal the special treatment on the frame: I applied gun blue on the bare metal: it has a different appearance depending on the angle you look at it. 

This is a first attempt to see how the gun blue reacts. The cloudy effect is easily removed by applying steel wool. After a few attempts I got the hang of it.

Difference between the treated and the non-treated metal.

  

Detail of a brake boss.

Gunblued headtube. Reminds me of how a middle-aged armor looks.

After returning from the painters. 

It looks clearer under bright light.

Half the work done. But I 'm waiting for the bottom bracket to be delivered from the US. French thread made in America... it 's a strange world.

Rear mudguard mounted.

All rebuilt but the drive line.

Headbadge completely restored.

From this moment on, my randonneur again has a name!

Campagnolo bottom bracket. Serves very well on my other randonneur. Never chance a winning part!

TA Pro 5 Vis crankset. Also featured on the other randonneur. Never chance a winning part!

Longer wingnut to avoid interference with the rear derailer.

Naked handlebar with diacompe nobs mounted.

In the meantime I managed to find a set of unused TA chainrings, even two drilled ones to reduce weight. 

Brooks Swift Titanium. Most beautiful saddle in the world.

Rear light mounted. The rear rack serves as protection.

There you have it. Finished! And it 's no cat in a bag...

Route de Haute Minervois

Geen Provençaalse toestanden dit jaar. We zaten dit jaar in de Languedoc. Dat had deels te maken met het feit dat onze zoektocht naar een geschikt vakantiehuis ons naar de site van Moerland gelokt had, en dat deze firma uitsluitend huizen in de Languedoc verhuurt. Je raadt het goed: het zijn Nederlanders. Tip: het is een aanrader.

In elk geval waren er dit jaar geen Mont Ventoux en consoorten in de omgeving. En als ze er al zouden zijn, dan staan ze dit jaar toch niet op mijn verlanglijstje: ik ben dit jaar namelijk al op fietsvakantie geweest, en tijdens die twee weken heb ik mij zodanig kunnen laten gaan, dat ik nu niet echt behoefte heb aan een concreet doel. Fietsen in een andere omgeving is sowieso al meer inspirerend dan snelheid maken langs één of ander saai Vlaams kanaal of op de woon-werkroute, waar ik elke steen weet liggen (en dat zijn er nogal wat!). In de directe omgeving van ons vakantiehuis glooit het, en dat is aangenaam. Daar heb ik dan ook al de nodige verkenningen gedaan. 

Maar ik had ook één route uitgestippeld in de zogenaamde Haute Minervois. De naam zegt het al: er liggen daar wat meer heuvels. 50kms zijn voldoende, want met de tropische temperaturen (al meer dan 30 graden om 11u30, het moment dat ik startte) die hier heersen kan mijn noorderlijke lijf geen langere afstanden aan.

Wagengewijs verplaats ik mij een dertigtal kilometers, om meteen aan het mooiere werk te kunnen beginnen. Ik moet toegeven dat de Languedoc toch niet zo mooi is als de Provence. Hier liggen kilometerslange rechte banen die af en toe door lelijke nieuwbouwverkavelingen lopen. De oude dorpjes zijn gelukkig wel nog mooi, als je wat selectief kijkt. Een beetje zoals in Vlaanderen, maar dan met de verwarming helemaal opengedraaid.

Onder een loodzware zon de 'top' bereikt, maar het ging niet van een leien dakje...

Op de vertrekplaats vliegt de fiets uit de auto, en ik in het zadel. Na een kilometer dacht ik dat ik best de GPS al opstart, voor het geval ik een afslag zou missen. Ik zat maar amper over mijn stuur gebogen, of er kwam een lange, zongebruinde man de straat overgestoken in mijn richting. Het gesprek ging in het frans (natuurlijk), maar voor het gemak van de respectabele lezer zal ik het vrij en vrijblijvend naar het Nederlands vertalen.

Hij begon "Goede middag, mijnheer. Zoekt u iets"?

"Neen dank u", hakkelde ik terug. "Ik start net mijn GPS op".

"Mooie fiets hebt u daar". 

"Bedankt. Het is een franse fiets. Het merk is Manufacture Nord et Loire".

De man verbaasde zich. "Aan de bevestiging van de achterdriehoek aan de zadelbuis te zien, lijkt het mij eerder een Manufrance te zijn". Omdat ik vreesde dat ik het toch niet helemaal kon uitleggen, gaf ik makkelijkshalve toe dat dat ook mogelijk zou zijn.

"Mooi materiaal heb je erop staan: Brooks zadel, TA cranks, Grand Bois banden... ".

Mijn mond viel open! "Ken jij dat dan? Grand Bois is nergens bekend". 

"Natuurlijk. Ik ben zelf een fietsenmaker". Nu je het zegt: hij had inderdaad een steeksleutel in zijn handen. Ik keek even achter hem door, maar ik zag alleen maar een oude schuur. Misschien was het een hobbyist dan.

"Het is inderdaad een fijne fiets", vulde ik nog aan, "de onderdelen komen voor een groot deel ook uit Frankrijk.

"Van waar komt u dan?", vroeg hij. Dat antwoord is natuurlijk bekend.

"Waar gaat de reis naartoe?", was de logische volgende vraag. "Ik doe een toer in de bergen, een 40-tal kilometers".

"Ah", sprong hij op, "ga je toevallig langs Laprade? Daar ligt een groot meer waar je heel goed kan zwemmen. Het is een echte aanrader".

Ik zei naar waarheid dat ik het niet wist, maar dat ik niet gekleed was om te gaan zwemmen.

"Nu, veel succes en plezier met je rit in elk geval", sloot hij af. 

Ik bedankte hem, en stapte opnieuw op de pedalen. Hij zag gelukkig niet de glimlach van oor tot oor die zich op mijn gezicht vastzette toen ik wegreed. Ongelooflijk tof, iemand die oog voor de wat specialere fiets heeft, en dat ook laat weten. Nog toffer dat het mijn fiets is, en dat ik die zelf gebouwd heb!

De rit is dus al goed van start gegaan, en voltrok zich zoals elke fietsrit die gewoon goed gaat. Vandaar geen verdere verslaggeving, maar ik laat de foto 's voor zich spreken. Het was een geslaagde rit in een prachtige omgeving!!

Bienvenue Libéria randonneuse!

Een vakantie in Frankrijk is niet compleet zonder dat je met een randonneur naar huis komt!

Deze vond ik in hartje Grenoble, de stad waar deze Libéria ook gemaakt werd in de jaren 50 van de eeuw waarin ik jong was.

Hij is navenant nog in zeer originele staat. Ik heb hem eigenlijk gekocht voor het kader, dat mij iets kleiner leek dan mijn huidige randonneur. Ook heeft het meer fork rake, zoals men dat in het Engels zegt. Dat wil zeggen dat de voorvork meer naar voren steekt, zodat mijn tenen het spatbord niet raken, en de fiets iets minder nerveus rijdt.

Nu stelt zich alleen de vraag, wat ga ik ermee doen??

Gebruik ik enkel het kader om de onderdelen van mijn andere randonneur erop te zetten? Laat ik hem in originele staat, met als gevolg dat het nooit een fiets zal worden waarmee ik echt zal rijden? Bouw ik met het kader als basis een volledig nieuwe fiets, met de beste onderdelen, zodat ik een randonneur voor het leven heb? Ik weet het nog niet. Ik zal het nog even aanzien. Als jij suggesties hebt, dan hoor ik dat graag!!

Hoge flensnaven van Normandy. Ze zien er nu niet uit, maar mits wat kuiswerk komt dat goed.

Mafac cantilever remmen. Ook onder een laag prut van jaaaaren.

Balhoofdplaatje van Libéria. Ook toen al moest het Engels "the new superb" het merk een internationale uitstraling geven.

Mooi uitgewerkte lugs staan voor een kader van betere kwaliteit.

Versteller van Simplex. Origineel en in werkende staat.

Soubitez achterlicht, waarvan ik vermoed dat het er later opgezet werd.

Originele zadel, merk voor mij tot gisteren onbekend. Ik zal er in elk geval mijn zitvlak niet op parkeren wegens erg doorgezakt.

Simplex achterderailleur functioneert.

Voorderailleur die je met de hendel moet bedienen. Dat zie je niet vaak meer op een fiets. Ergonomie bestond nog niet in de jaren 50.

Dromen van de volgende fietsreis...

... met deze nieuwe oude fietstassen. Geen Berthoud, geen Sologne, maar ze zien er bijna hetzelfde uit. Het verschil zit hem gewoon in de prijs!

Misschien niet geschikt om wekenlang mee op reis te gaan, maar een verlengd weekend zou toch moeten kunnen. Maar dan toch maar best je kleren in een aparte plastiek zak, want met die fameuze Frans drashbuien...

Bij een volgende gelegenheid zal ik ze wel eens aan de fiets hangen.

In afwachting van een gepaste beige veter doet deze felle blauwe voorlopig dienst.

En rekjes genoeg om ze aan te hangen!

Een crossover project

Half Vlaanderen loopt tegenwoordig rond met een smartphone. Ik ga hier geen polemiek starten over de meerwaarde die zo 'n toestel heeft voor sommigen, maar toch. Ongelooflijk nuttig toch dat je nu - hijgend en puffend boven op een berg - op internet kan opzoeken wat "respiratoire insufficiëntie" betekent?! Om maar te zwijgen van al die apps, waarbij je kan zien waar er nog hoeveel parkeerplaatsen vrij zijn. Of waarmee je een man kan "scannen" om te beoordelen of hij wel bij je past. Geweldig allemaal.

Ik zou een smartphone ondermeer gebruiken als gps op de fiets. Of om op de hoogte te blijven van mogelijke rampspoed op mijn werkplek. En zo kan ik nog wel een aantal nuttige toepassingen bedenken.

Maar ... mijn werkgever is van mening dat ik dat niet nodig heb. Vindt dat - in tegenstelling tot de privé, waar ze tegenwoordig smijten met dergelijke prullaria - gemeentepersoneel geen externe materiële motivatie behoeft. Vindt dat onze loyaliteit en werklust maar spontaan moet komen voor dat hoge maandsalaris dat we krijgen. Vindt dat het contrast tussen those who have and those who have not behouden moet blijven. Want "de top" laat op elke vergadering toch ostentatief blijken dat zij er wel één hebben. Een paar jaar geleden wist je pas dat iemand een gsm droeg als hij afging in zijn broek/handtas. Nu liggen de 'kaarten' meteen op tafel, for everyone to see. Mijn internet-toegang werd zelfs contractueel uitgezet. Vroeger konden we nog eens 'wappen', weet je nog, lang geleden?

Ik wil hiermee eigenlijk gewoon motiveren waarom ik mij, decadent wijf, een fiets-gps heb moeten aanschaffen. Alé moeten... We moeten mee met de tijd hé. En geef toe, het is toch een goede aanvulling (geen vervanging) van de gewone wegenkaart. Nooit meer sukkelen in een grote stad, maar nu gewoon recht op het doel af.

Maar in een fietstas zal die gladde touchscreen toch vlug verhakkeld geraken. Dus schakelde ik de hulp van mijn echtgenote in, die zich hobbygewijs graag achter haar naaimachine zet. 

Het resultaat van een eenzame avond is een multifunctionele tas voor zowel mijn telefoonbak als voor de gps! En dit in modieus fluo-geel. Geef toe, dat had Apple niet kunnen bedenken hé? Moet ook niet, want zij hebben een echte multifunctional.

Prachtig toch, hoe mijn vrouw mij steunt in mijn fietsavontuur. Zo is ze altijd bij mij als ik wegkwijn van eenzaamheid op een verlaten landweg in Noord-Frankrijk. "Zelf gezocht!", hoor ik haar nu onverbiddelijk denken...

Van snelle tourer naar struise trekker.

Met nog anderhalve maand vóór mijn fietsvakantie - voor wie het wil weten: van Antwerpen naar Alpe d' Huez - was het een mooie gelegenheid om mijn dagelijks werkpaard klaar te stomen voor wat hopelijk een fantastische trip zal worden. 

Die gelegenheid bood zich aan onder de vorm van een aantal onderdelen die ik besteld had, en die waren binnengedruppeld: een SLX-cassette achter, een KMC-ketting en een nieuwe rubber kous voor de Headshok-vering. Een beetje leerstof voor de liefhebber: Cannondale heeft al jaren een leuk systeem van voorvering, waarbij de demper in de balhoofdbuis is ingewerkt. Dit geeft een efficiënt en toch esthetisch verantwoord zicht. Ook is dit systeem lichter dan de traditionele voorvering.

De harmonikale kous heeft de neiging te scheuren na een paar jaren. De "gewone" leveranciers konden niet aan de kortere, originele kous raken, maar 88aid.com (geen idee? zoek het eens op!) wist er nog één op de kop te tikken. Mijn geluk weeral, want de grotere kous stond er toch niet mooi op.  

Lange kous.

Ook de snelle banden van Grand Bois moesten worden gewisseld. Fijne banden, en ze zoemden zalig als ze op snelheid waren, maar na vier keer lek op een paar maanden moet ik toch besluiten dat ofwel de banden niet geschikt zijn om in het betonnen België te rijden, ofwel dat de fietspaden bezaaid liggen met glas en andere rommel. Ik neig naar het tweede... Hierbij dus een warme oproep aan minister Crevits om onze fietspaden eens te vegen. En ook bij deze een warme oproep aan onze medemens de nestbevuiler om zijn rommel niet zomaar langs het autoraam naar buiten te gooien!!

Hier prijkt hij nog in 'light' uitvoering.

Andere kant.

Deze zaken moeten op de juiste plaats gemonteerd worden.

De brede banden heb ik nog in de garage liggen van de vorige fietsvakantie. Continental Travel Contact 37-622. Genoeg om mij en mijn bagage te dragen. 

Korte kous

Iiieeee, wat is ie naakt!!

Headshok

Headshok naakt.

Nieuw als een lentebloem. En langer houdbaar!

Tip top aandrijving.

Waarom juwelen dragen met zo 'n mooie ring?

BAM!!! Hier staat opeens een ruige vakantiefiets!!!

Andere kant.

Met dikke sloefen voor de rustige onverharde paden.

Sexy kort kousje. 

Ogen op de rug...

Jammer dat het nu nog anderhalve maand wachten is! Wij staan al te trappe(le)n!!!