De grote schoonmaak van een oude racer

Rond de eeuwwisseling - lang geleden dus - kocht ik een racefiets, omdat ik ook toen weer wat sneller over de baan wou gaan. Maar destijds wou ik daar niet veel geld aan kwijt, dus snuffelde ik op de tweedehandsmarkt rond.

Voor alle duidelijkheid: rondsnuffelen betekende de Koopjeskrant kopen, en met een potlood de interessant klinkende zoekertjes aflopen! Dat is wat anders dan de hele digitale wereld afschuimen via internet.

In Mechelen verkocht een oude meneer zijn racefiets. Volgens de beschrijving was het mijn maat. Verder kon ik er niet veel uit opmaken. Ik sprong dus in de auto en reed ernaar toe. Daar aangekomen was de realiteit toch ietwat anders. Nu zou je dat niet meer overkomen: de hele reeks foto 's bij de advertentie maken elke verwarring onmogelijk.

Het was een groen met paars kader. Niet de meest aantrekkelijke kleuren, maar ik zag dat het materiaal dat erop stond van goede kwaliteit was. De prijs was aannemelijk, dus ik nam hem mee naar huis.

Je kan al raden dat ik er eigenlijk niet erg veel mee gereden heb. Een jaar of vier vijf later kocht ik een nieuwe Bianchi, met shifters aan het stuur, en in de kleur die ik nog het liefst zie: mat zwart.

Rond die tijd gaf ik de oude racer aan mijn jongere broertje, omdat hij beweerde ook gebeten te zijn door de fietsziekte. Nog weer wat jaren later - ik schat een vijftal jaar geleden - ging ik hem weer terughalen, omdat broertje blijkbaar allergisch reageerde op lichaamsbeweging. Hij deed vanaf dan dienst als rollenfiets. Ik reed er dus weer op, zij het alleen in de kelder.

Opeens, een paar weken geleden, kreeg ik ineens een ingeving: als ik er nu eens iets speciaals mee probeerde? Als ik hem nu eens zo hard mogelijk zou laten blinken? Ik had een polijstschijf van mijn buurman Fabrice gekregen, en daarmee krijg je dof metaal helemaal schitterend. Ik vertel er natuurlijk niet bij dat dat doffe metaal eerst grof moest worden geschuurd om de oneffendheden weg te krijgen. Daarna fijn schuren om de schuurstrepen er zo goed mogelijk uit te krijgen. Daarna nog fijner met een kunststof schuurschijf. En tenslotte met de polierschijf en speciale pasta.

Ik heb de uren niet meer bijgehouden die ik aan het kader en de onderdelen gespendeerd heb, maar het zijn er heel wat. Nu ja, die tellen toch niet mee, want het is een hobby...

Hieronder de foto 's...

Deze oude stuurpen was helemaal niet regelmatig gegoten: lelijke naden, kromme lijnen enz. Na een paar uren vijlenn, schuren en polieren is dit het resultaat.

Kleine opvulling.

Een matte zadelpen glanst na er eens deftig op geschuurd te hebben.

Deze remmen, afkomstig van mijn moderne Bianchi, gaan nog wat beter glanzen. Op de Bianchi ga ik nu zwarte remmen monteren.

Ik vind dat ik hier wel wat verschil zie!

Oef, het is af!

Even opfrissen: zo zag hij eruit voor de makeover.

En oud...

Terug naar DE Limburg

De zoon moest naar homeland Limburg, en het weer was goed begin maart, dus de fiets op!

Voor mijn verjaardag die nog moet komen, heb ik een Gilles Berthoud stuurtas gevraagd (en al zelf gekocht, want hoe moet mijn vrouw daaraan beginnen?). Die maakt de Libéria weer een stuk meer afgewerkt. Er kan meer in, en ze is waterdicht.

Eerste halte in Westmeerbeek, waar ik een éclaire en een mattentaartje eet op de trappen van de kerk. Niet uit overtuiging, maar uit windbescherming. Toen ik vertrok, lag er nog rijm over de velden. In de zon en uit de wind is het best aangenaam trapzitten.

Bijschrift toevoegen

 De abdij van Averbode ligt op de route, en is altijd een mooie stopplaats iets meer dan halverwege. Ik heb daar altijd het gevoel dat ik per ongeluk een sprong naar een ver buitenland heb gemaakt. Echt wel een magische plek. Jammer genoeg rij je meteen de dennenbossen in als je buitenkomt.

Aangekomen in Genk staan er 111 km op de teller. Geen zadelpijn, geen nekpijn, geen stramme polsen. Fantastische fiets, ik blijf het herhalen. Er moet toch al heel wat langskomen voordat deze overtroffen wordt!

Coffee in Vilvoorde (90km)

A free Monday and a cold dry day. What more can a man ask for at the beginning of February?

I took my Libéria out for a long ride to Vilvoorde (near Brussels). I did so by following the network of nodes (in Dutch it 's called 'knooppuntennetwerk'). More than half of Belgian is covered by tiny markings beside mostly quiet roads and single tracks. 

One can set a route online following the consecutive numbers without having to buy road maps. The signs look like this:

There was enough wind for a parasailor to lift off. Unfortunately it came from where I was headed.

Dead end!

The city of Boom skyline.

Nice work! No, not the grafitti on the wall!

Difficult to find, but there still are a few quiet roads in Flanders.

Posing at a water mill.

Grimbergen Abbey. Do you know the famous beer?

Cappucino and a Geraardsbergen regional speciality: a mattentaart. There 's no translation for this pie.

Sec

Securely locked and never out of (my) sight.

Gravel track along the river Zenne, wich used to be the open sewer for Brussels. Now it 's in a much better state. 

Bridges over the river Rupel for slow traffic.

Bienvenue Libéria randonneuse (reprise)

Here 's my 1959 Libéria randonneur after having repainted the frame. A few posts back I mentioned the reason for the makeover.

But every downside has an upside: now I had the opportunity to put bar end shifters on, and retro Velo Orange cable covers. They fit just fine!

I was lucky to do my second maiden trip on a dry day. It doesn 't sound spectacular, but the moment I mounted the bike, it just did what it had to do: it just drove without any malfunction. Just as it did before the makeover.

I went to see a friend of mine, who is a brocanteur and also a bike collector. He recently bought a Rochet randonneur that I will be restauring the next few weeks.  

Of course, the Libéria is nothing compared to a beautiful woman!

On the steps of the Antwerp Court of Justice. Or, as we call it, "de frietzak" (the pack of french fries).

Velo Orange cable kit. Lovely!

Campagnola bar end shifters.

Attack of the Rust Devil!

I was really pleased with the way I treated the frame of my newly built Libéria randonneur, and I still am. I applied Gun blue on the bare metal, a product that provides a deep blue shine.

Depending on the amount of light, the framework looks bluish, sometimes greyisch or anthracite. Nothing like an ordinary lacquer.

Even a car lacquer specialist wouldn 't believe it wasn 't a metallic paint, until he shone a bright torch on it, and saw no metal particles in the varnish. That 's really the special effect of Gun blue treatment...

So far for the good news. Just after applying the Gun blue I noticed how quickly the metal surface would start to rust. But I was confident that with proper treatment the rust devil would be "exorcised".

Unfortunately it wasn 't.

As you can see in the pictures, rust particles show up from under the coat of varnish.

To prevent further damage to the frame, I have decided to remove the gun blue, and paint the frame anthracite, the color that comes closest to the current color.

I plan to dismantle the bike without delay. While it is still winter, I won 't use the Libéria anyway, and I can spend some time redoing it.

By springtime I hope to have it up and riding again...

This will be the new color: anthracite grey, but with a touch of blue in it. Of  course it doesn 't show in the picture.

I again spent some five hours sanding the frame and removing the gun blue.